We spreken vrijdag, 28 augustus 2026. Vandaag wissel ik de K1600GT in voor een R1250GSA. Iets wat ik nooit had verwacht. Een jaar of 7 à 8 zei ik nog dat ik de 1600 nooit meer weg zou doen. Ik heb de jaren wel momenten gehad die ik wat minder vond, maar dat waren eigenlijk alleen dingen die mij irriteerde als de motor stilstond. Zeker de laatste twee jaar begon het gewicht mij tegen te staan. Niet iets onoverkomelijks. Ik had ook tegen mezelf kunnen zeggen “deal with it“, want motorisch is de 1600 echt een fantastisch (bak-) beest en zodra je aan het rijden bent merk je weinig van het gewicht. Zelfs in de bergen pakt hij prima de haarspeldbochten. Tegenwoordig droppen ze wel steeds vaker, dan de motorrijder lief is, een drempel op een 60km weg. Precies in de apex van een bocht, of juist ervoor of er achter – net van welke richting je komt. De Amsteldijk Zuid tussen Vrouwenakker en Amstelhoek ligt bijvoorbeeld vol met die klotedingen. Niet dat je daar per se 80 moet rijden, maar met dat kolos is “je even laten gaan” er mooi niet bij wanneer ze dat geintje hebben geflikt.
Voor de laatste keer start ik de dikke 6 cilinder…
Vorige week heb ik de mount voor de TomTom van BikePenR gedemonteerd. Nu de mount verwijderd was zat ik met een gapend gat waar normaal gesproken een BMW embleem zou moeten zitten – “Shit, waar heb ik dat ding in godsnaam gelaten???”. Da’s niet fraai… Straks gaat er € 500,– af van de inruilprijs die toch niet heel royaal was. maar ja – zodra iets de handel ingaat moet je het er maar mee doen. Bij MotorPort Almere wilde ze hem niet eens inruilen om redenen die je zelf niet eens kan verzinnen zo stom. Gelukkig kon mijn zoon zich herinneren dat hij een tijdje geleden een BMW embleem “in een doos op de plank, boven je motor” had zien liggen. Daar zat inderdaad het logo in, tezamen met een kilo aan RAM-mount onderdelen afkomstig van de rode GSA – Die gaan we volgende week ook weer nodig hebben.
Maar terug naar de 28ste. Twee weken geleden ontzettend voor schik gehad tijdens de proefrit op beide R1250GSA’s – Beide reden perfect, maar die met 58000km op te teller had uiteindelijk toch mijn voorkeur. Die andere had wel een setje TKC70 Rocks eronder liggen en ik vond dat wel een mooie band. De band reed ook gewoon prima. Ook op de dijk 🙂 – Waarom zou ik dan een meer straat georiënteerde band er onder laten zetten aangezien ik niet vies ben van wat onverhard. Ik ga zeker geen technisch ingewikkelde offroad dingen doen. Daar heb ik de ervaring niet voor.
Er was wel een klein dingetje met de datum die ik had geprikt. In de nacht van donderdag op vrijdag zou het op zijn zachts gezegd nogal onstuimig worden en vrijdag gaven ze code oranje af (of geel – ik weet niet welke kleuren ze tegenwoordig allemaal verzinnen). Ik belde donderdag naar Molenaar of we de aflevering niet vandaag (donderdag 27 augustus) konden doen. Dat kon wel, maar mijn verkoper bleek vandaag niet aanwezig te zijn en ik vond het niet heel chique om dan de aflevering door een collega te laten doen, dus toch vrijdag. Wel iets vroeger dan gepland. Het zou pas rond 12u ‘s middags slecht worden.
Het was inderdaad droog en buienradar vertoonde niet veel dreiging – ja ergens in België. Tegen 9u was ik in IJsselstein. Ik had alle papieren al bijna een maand klaarliggen (ik zou wellicht een R1200GSA/LC uit Apeldoorn overnemen). Voor de laatste keer startte ik de dikke 6 cilinder – ik krijg spontaan een deja vù – en rij op mijn dooie gemak richting Molenaar. Voor de afslag “IJsselstein” schakel ik terug en geef gas om de 6 cilinder nog één keertje te laten janken :’) Bij de verkeerslichten weet ik weer waarom ik nu wel klaar ben met de 1600. Weer speelt het gewicht me parten als voor het rode licht stil sta, De fiets wil weer richting het asfalt. Eenmaal bij Molenaar pak ik de papieren en sjok nog niet helemaal wakker naar boven voor een kop koffie. Terwijl ik een rondje loopt hoor ik een bezoeker “we horen je aankomen hoor” zeggen, waarop ik antwoord, “ja – het zijn eigenlijk adventure laarzen. Ik rij nu een K1600 maar op een half uurtje niet meer”. Ik zeur wat over het gewicht en de onderhoudskosten en hoor achter me: “Je moet niet alles geloven wat ie zegt hoor” 🙂 Dat was Mr. T., een van de verkopers. Nog een bak koffie en we gaan op weg naar het kantoortje om de papierwinkel te regelen.
Na het zetten van wat krabbels en het overhandig van wat officiële papieren lopen we naar beneden. Het moment is daar!! Tot mijn verbazing zitten de zijkoffers er ook op. Het zwart gepoedercoate frame was gewoon al binnen. Er zit een deukje in de rechter koffer, dat wist ik, en er zou uitgekeken worden naar een onbeschadigd exemplaar, mocht die een keer binnenkomen. Da’s cool toch! De bediening van de motor was niet heel moeilijk. Het wonderwheel werkt best intuïtief. Er werd uitgelegd hoe ik de voor mij belangrijke dingen zoals bandenspanning, actieradius, watertemperatuur enzo, snel op het scherm kon laten zien. Wat ik ben vergeten te vragen is hoe je de ESA instelt als je met volle bepakking gaat rijden. Wat ik ook even uitgelegd wilde hebben ik hoe je de Nav6 in die houder doen. Tijdens de proefrit had hij het al een keer laten zien maar dat wat ik vergeten. Als je het weet is het simpel, als het niet weet ik de kans, in mijn geval, groot dat je het sloopt 🙂
En dan is de tijd aangebroken om afscheid te nemen van de 1600. Moet ik een traantje laten? – Nee, niet echt. Anders dan bij mijn ZX12-R, waarvan ik toch nog wel eens denk, “had ik nooit weg moeten doen”, zal ik bij de 1600 waarschijnlijk alleen het gejankt van de 6 cilinder missen. Aangezien dit proces al bijna 3 jaar geleden begonnen is, is het goed zo. Het is een weloverwogen keuze geweest. De ZX12-R was mijn eerste motor en hoewel ik er uiteindelijk geen vriendjes mee kon worden, blijft het in mijn ogen nog steeds een van de mooiste supersports gemaakt. De GSA wordt even op een wat betere plek gezet – zodat ik hem niet zelf uit het parkeervak hoef te duwen. Ik schud Mr. T. de hand. Nog even een paar foto’s van de 1600 en dan richting huis.
