Het is sinds april redelijk stil geweest met berichtjes. Nu zet is sowieso niet iedere scheet op de blog, maar hier toch even een interessante update
Ik heb nog een aardige backlog so to speak. Er liggen nog twee reisverslagen te wachten, waar ik door drukte (werk, vakanties, andere bezigheden) nog niet aan toe ben gekomen.
Ik de tussentijd begon ik de K1600 wat minder, veel minder te waarderen. Als je eenmaal rijdt is het zalig. Daarover geen kwaad woord, maar de machine wordt me gewoon wat te zwaar. Met enige regelmaat houd ik mijn adem in als ik de motor stil moet zetten voor het stoplicht of een kruising. Helemaal als die kruising op een holletje ligt, bijvoorbeeld bij Jaarsveld de dijk op. En dan heb ik het nog niet eens over de kosten. De K1600 vreet banden en omdat het een best wel zware motor is mag je ook gelijk de hoofdprijs betalen. Vorig jaar mei had in een “rekeningetje” van mijn 1900,– Niet grappig. Verder ga ik steeds meer het speelse karakter van de GS missen dus..
Twee weken geleden, nog net in mijn vakantie, een proefrit gemaakt op de R1200GSA LC uit 2017 – Ik ga niet vertellen waar, want ik hou niet zo van vingertjes wijzen, maar dat ding resoneerde erger dan de vibrator van mijn vrouw. Niet grappig. Ik was er na een half uur dan ook helemaal klaar mee. Toch verder met de proefrit want ergens bij Vaassen stond een bordje langs de weg, die toch al steeds smaller werd “Verharde weg houdt op over 850 meter” – En toen ging het gas erop. LEUK.. Dit heb ik echt gemist.
Uiteindelijk heb ik een proefrit gemaakt van 5 kwartier, maar dat was meer omdat ik verdwaalt was dan uit eigen wil. Mijn handen gevoelloos van het getril en een melding van de dealer aldaar dat ze in de werkplaat 2000,– aan mankementen handen gevonden?!. De mooiste twee waren “Je achterband is versleten” en “Hij is vies” – Whatever.. Wat minder was, is dat kennelijk de voorwiellagers aan het einde van hun leven waren, er speling op paralever zat en er olie uit de carter lekte. “Joh – geef mij even een kopietje van de werkbon want dat klinkt serieus, moet ik even laten fixen bij mijn eigen dealer” – Maar daar trapte ze mooi niet in (toch even een foto gemaakt van de bon, want vertellen dat er 2000,– aan mankementen zijn zonder een second opinion te kunnen aanvragen bij mijn eigen dealer is vreemd).
Anyhow – Direct doorgereden vanuit Apeldoorn naar IJsselstein en aan “chef werkplaats” gevraagd om te checken – Voorwiellagers zouden kunnen, over 30000km ofzo. Geen speling op de paralever te vinden op het eerste gezicht en zijn hand was na check van het carter nat van de olie – blanke olie. Normaal wordt olie zwart als je er een tijdje meer rijdt dus……
Gelukkig had Molenaar een paar hele mooie R1250GSA’s staan waarvan er 2 net wat over mijn budget heeft waren. Dan moet over te onderhandelen zijn. De vrijdag daarna stond ik rond acht uur op de stoep bij Molenaar. Wat een verschil met die andere proefrit.. Na twee uur was ik weer in IJsselstein, maar ik had nu het gevoel – “ik kan nog wel een rondje” – in plaats van dat je een kunstmatig opgewekte ejaculatie krijgt door de hoeveelheid trillingen.
De andere fiets die in aanmerking kwam was precies hetzelfde, een R1250GSA Kalamata, echter had deze 3 stalen koffer, geen gepoedercoate beugels en geen getint windscherm. Er stond wel 25000km minder op de tellen. 36000km om precies te zijn. Ook op deze fiets had ik het reuze naar mijn zin. Beide machines reden perfect. Weer had ik een rondje van beide 2 uur te pakken en had eigenlijk nog geen zin om terug te gaan.
Terug “op het honk” gelijk de knoop doorgehakt en die “fiets met minder kilometers en koffers gekocht”, maar het zat me toch niet helemaal lekker. De fiets was overwegend voor woon/werk gebruikt en had hier en daar wat sporen van corrosie – minimaal hoor. De chrome bochten waren niet meer helemaal netjes en er zat wat aanslag op veer onder de buddy.
Thuis gekomen zat ik naar de foto’s te bekijken en begonnen die met zwarte beugel en donkere ruit ook gewoon mooier te vinden. Jammer dan van die koffers, dan komt wel goed. De ochtend daarna gelijk Molenaar gebeld dat toch liever die andere wilde hebben. “Kom langs, gaan we het in order maken, maar je moet wel even geduld hebben wat ik heb twee afleveringen” – Nou prima.. Na een sloot koffie was ik aan de beurt. Na een goed gesprek zei ik “Ja maar nu zit ik met een ander probleem: koffers” – In de tussentijd moet er nog e.e.a. uitgelegd worden aan de klant die net een mooie RT had gekocht. Vervolgens worden er 2 gebruikte zwarte zijkoffers het kantoortje binnen gejouwd. “Zo, nu alleen nog de topkoffer en de beugel – Die moet ik bestellen – Beugel ook poederen he, denk ik?” – “Ja graag” – “Ik weet niet precies hoeveel tijd daar overheen gaat maar zolang kan je wel een vario topkoffer gebruiken”. Helemaal goed…
We gaan dus afscheid nemen van de K1600. Ben ik daar rouwig om? Nee – niet echt. Motorisch zal ik dat ding wel gaan missen, maar op weg naar huis had ik gelijk al “wat een lomp ding” 😀