Yes, we gaan weer toeren in het Saurland. Nadat ik de herfsttoer moest afzeggen wegens corona en de lente toer van 2023 heb moeten laten varen vanwege werk, kan ik eindelijk weer een toer rijden met de Zaanse Motorvrienden. De organisatie heeft weer superroutes uitgezet.
Omdat het Duitsland is kan je verwachten dat er hier en daar omgereden zal moeten worden, omdat ze spontaan besluiten om een weg af te sluiten, of dat je spontaan in een wielronde terechtkomt. We zaten weer in Landhotel Hanfland in Oberelspe. In 2021 zaten we daar ook. Ja, dat is inderdaad hetzelfde hotel waar in de motor heb laten kukelen. Dit keer maar niet meer doen.
Dag 1
Normaal gesproken worden de routes een of twee weken van te voren gemaild, echter ik had nog niets gezien. Zijn ze naar een verkeerd adres verstuurd of zijn ze mij vergeten? Toch maar even mailen hoe of wat. Ik kreeg vrij snel antwoord. Ze hebben mij inderdaad niet gemaild. Dit had te maken met mijn vrij late aanmelding. Maar goed. Ik heb de routes. Die komen als track binnen en mij Garmin lust alleen maar routes. Ik moet de tracks dus overtrekken in BaseCamp als route en daarna uploaden naar de Garmin. Omdat ik ook een TomTom Rider heb moet ik de tracks ook in met plan.tomtom.com stoppen om ze zo met de Rider te kunnen synchroniseren. Er ging best nog wel wat tijd zitten bij het overzetten van track naar route, maar ik wil het goed hebben. BaseCamp kan wel een track overzetten naar route alleen is het resultaat vaak niet wat ik wil.
Pas tegen tienen was ik klaar en zaten de routes in de twee toestellen. Het was inmiddels half elf toen ik van huis wegreed. Eerst maar tanken aangezien de route tot voorbij Doetinchem over de snelweg gaat. Verder had ik ook nog cash nodig – dat vinden ze in Duitsland erg fijn. Op veel plekken is het zogenaamde “pinnen” nog niet echt doorgedrongen en ik kan me herinneren dat we via een bingokaart drank moeten bestellen. Gelukkig is er altijd wel ergens een Sparkasse te vinden, waar je geld uit de muur kan trekken. Waarschijnlijk hoef ik niet eens van de route af. Ergens in de buurt van Borken kwam ik er al eentje tegen. Toen ik wilde wegrijden begon de motor moeilijk te doen. Stomme ding wilde moeizaam starten. Ik moest 4 keer proberen. Niet grappig. Dat ding start altijd en na twee missers werd ik wel een beetje zenuwachtig.
In de hoop me bij de anderen te kunnen aansluiten reed ik stevig door. Uiteindelijk kwam ik wel een groepje tegen, maar volgens mij waren ze dat niet. Bovendien gingen ze bij een bordje “Umleitung” de omleiding volgen en bij mijn weten wordt er en in het weekend niet gewerkt, dus als de weg niet heel erg open ligt kan je het meestal wel negeren. Misschien dat het voor auto’s minder makkelijk is, maar met een motor kom je er meestal wel lang 🙂 Ik heb ook blij dat ik dat bord “niet heb gezien” want er was niets aan de hand en de weg was werkelijk fantastisch.
Inmiddels was het ook al half drie geworden en was mijn maag was al een tijdje aan het zeuren om eten. Pas rond 3 uur kwam ik een Imbiss-achtige tentje tegen. Was nog best wel een flinke zaak ook. Gelegen aan een raar kruispunt. Bij het stoplicht mocht je alleen naar links of rechtdoor. Het tentje zat recht. Even rechtdoor en keren dus. Bleek ook niet onverstandig. Terwijl ik aan de bockwurst mit pommes frites zat, met een werkelijk niet te zuipen “Fritz-cola”, wilde een lompe camper ook naar rechts en die dacht waarschijnlijk “schijt” en blokkeerde vervolgens het kruispunt voor een paar minuten. Om je dood te lachen.
Dag 2
Gisteravond heerlijk gegeten in het Hotel, ook zalig geslapen. Ik had nog niet helemaal besloten of ik nu de lange of de korte route zou gaan rijden. Ik laat het meestal afhangen van het weer en aangezien het weer prima was wilde ik wel een poging wagen om de lange route te doen. Eerst maar de motor droogmaken. Het ontbijt is toch nog niet klaar. Het was nog fris en de motor zeiknat. Ik had gelukkig twee grote handdoeken gekregen. Eentje voor de motor en eentje voor mijzelf 🙂 Ik was niet de enige met het idee om in ieder geval het zadel en de het windscherm droog te maken. Tijd voor het ontbijt. Ik had niet heel veel trek. Ik hield het bij twee sneetjes brood met wat kaas en een bakje yoghurt.
Klaar om te vertrekken. De meeste waren al weg. Dat is geen probleem aangezien ik liever in mijn uppie rij. Eigen tempo, zelf kunnen beslissen wanneer en waar ik een foto wil maken enz. enz. Ik stop de Garmin en de TomTom in hun houder, helm aan, motor aan. Telefoon en helm gekoppeld aan de Garmin en een muziekje opgezet. De motor had wederom moeite met starten. Hij startte wel in een keer maar het ging niet echt van harte. Na een kleine twintig kilometer reed ik langs een benzinepomp. De rit van gisteren was ongeveer 400km dus er mocht wel wat bij. Nadat ik had betaald ging ik weer op pad – tenminste, dat was de bedoeling. De motor start niet – ook niet na meerdere keren proberen.
Wtf is dit nou weer?? Eerst maar de fiets van zijn plek afrijden zodat de pomp weer gebruikt kan worden. Ik vermoed dat de accu er niet zoveel zin meer in heeft. Maar waarom startte die vanmorgen eigenlijk wel en na het rijden niet. Accu zou tijdens het rijden moeten bijladen toch? Anyhow – ik liep weer terug naar binnen om te vragen of er ergens een motordealer zit. BMW Motorrad zit echt mijlen ver en die hebben toch geen tijd om tussendoor even een accu te wisselen. Hoeveel tijd kost dat. Accu eruit en erin doen kan ik zelf ook, ze hoeven alleen maar even de accu te geven en een steeksleutel. Maar ja – rare lui die jongens van BMW – Ik kreeg spontaan een déjà vu toen ik een paar jaar geleden een spijker in mijn band had in België en de BMW dealer daar ook geen gehoor gaf. Kennelijk stopt bij sommige dealers de service na de aankoop. Maar goed – Ik had redelijk in de buurt een andere motorzaak ontdekt via mijn telefoon. De pomphouder was in ieder geval wel heel behulpzaam en reeds zijn Clio’tje naar voren. Startkabels aan de motor en broem.
Omdat het me niet lekker zat heb ik de route gelaten voor wat het was en richting Finnentrop gereden. Daar zat in de buurt die motordealer die ik op mijn telefoon had gevonden. Daar aangekomen moest ik natuurlijk wel de motor uitzetten – op hoop van zegen. Na een klein praatje kon ik de motor naar achteren rijden, zo de garage in. De motor startte, na een keer of 3. Helaas had hij de accu die ik de k1600 moet niet. Kennelijk zijn de afmetingen van de accu minder gebruikelijk. Hij had wel voor een GS, RT1300 enzo maar die passen allemaal niet. De monteur belde een paar concurrerende motordealer in de buurt maar die hadden alleen geen passende accu. Ook werd BMW Motorrad (Siegen) nog gebeld maar die hadden geen tijd, maar dat wist ik al. Inmiddels stond de motor al een half uur stil, lekker afgekoeld en broem. Hij startte in een keer. Zou het met de warmte te maken hebben, in combinatie dan wellicht met een redelijk versleten accu?
Ik besloot om de lange route alsnog te rijden – kan mij het schelen. We zijn hier om te rijden en dan is een goed compromis is om dan geen compromis te sluiten 🙂 Om kwart over elf reed ik weer voorbij de benzinepomp waar ik vanmorgen had getankt. Maar eens kijken of we het hele rondje kunnen rijden nu het al best wel laat is. Heel veel tijd om ergens uitgebreid te gaan eten zal er niet zijn. Dat hoeft geen probleem te zijn. Ik had bruine bolletjes met kaas bij me. Die blijven buiten de koelkast ook goed. Moet je niet met vleeswaren proberen :-D. Ik was rond 16h weer bij het hotel, en vertelde daar mijn ervaring. “Daarom is het ook altijd handig om in ieder geval met z’n tweeën te rijden”, werd gezegd, dus morgen rij ik met nog iemand mee.
Dag 3
Dag 3, tweede toer. Ik zou vandaag meerijden met iemand van de club die normaal ook alleen rijdt. Achteraan, want voorrijden vind ik helemaal niets. Dan ga ik me opgejaagd voelen. Misschien rij ik wel te traag, of te snel. De rit zou in ieder geval niet “saai” worden. Het leuke van samen rijden is dat je toch wat makkelijker even ergens koffie gaat drinken. Meestal kom je dan ook nog anderen van de club tegen. Zo ook nu. Op de rotonde in Erndtebrück zaten een paar clubgenoten koffie te drinken. Er was nog genoeg plek op het terras en we konden de motoren ook nog kwijt naast het terras. We bestellen koffie en cappuccino. We kregen er een hoestkoekje bij. Zo’n lekker amandel-achtig koekje. Tikkie droog dus als je niet oppast stik je er zowat in. Dit dingen staan garant voor beschuitfluiten.
Na de koffie en een pitstop gingen we weer op pad. Wonder boven wonder startte de motor zonder enige problemen. Blijft een vreemde geschiedenis. Na een kilometer of 20 deed de navigatie een beetje nukkig. De route ging rechtdoor, maar ook weer niet. We reden dus verkeerd en moesten keren op echt een onmogelijk stukje. Lekker schuin. Niet tof met dat bakbeest.
Net nadat we weer op de route zaten stond een grote groep van onze club in de niet al te brede berm van een smal weggetje. Er lag een motor in het weiland en er zat iemand wit weggetrokken tegen een hek. Uit de bocht gestuiterd 🙁 Niet heel heel raar wat de bocht was net gatenkaas. Zeer onfortuinlijk. Gelukkig was dat weiland niet omheind met prikkeldraad. Dat zie je vrij geregeld – Daar moet je toch niet aan denken?? We vroegen of we konden helpen, maar dat was niet nodig. De groep bleef er bij. Twee van hen zijn hulpverleners had ik begrepen. Geluk bij ongeluk.
Na dit vervelende voorval reden we verder, enigszins geschrokken – een ongeluk zit echt in een heel klein hoekje. Na een poos kwamen we twee andere tegen en besloten met z’n vieren verder te rijden. Eerst maar tanken. Weer die spanning of na de tankbeurt de motor wel wilde starten. Ja hoor – het ging weer niet van harte, maar hij startte wel. Het lijkt er sterk op dat wanneer de motor lekker heet is de accu niet genoeg kracht meer heeft om te starten. Technisch verhaal: bij warmte neemt de weerstand van koper toe waardoor er niet genoeg stroom naar de accu gaat – althans, dat is mijn theorie.
De jacht op eten werd geopend. De tankbeurt was rond kwart voor twaalf. Omdat we met een klein groepje zijn is het leuk om met z’n allen even ergens te eten. Het is alleen verdomd moeilijk om iets te vinden dat op de route ligt. Normaal moet je toch wel bij een redelijk grote plaats zijn voor wat eten, maar het kan ook zo zijn, zo als nu, dat je een biergarten tegen komen in een een of ander trut gehucht waar dan spontaan een Landgasthof is met een biergarten. Er werd cola besteld, de echte dit keer, en voor eten werd er patat met schnitzel of bockwurst besteld. Lekker met van die Duitse, iets wat zurige mayo en over de patat zat van die rode paprika-achtige poeder. Erg lekker.
Even na tweeën reden we weer verder. Met een klein groepje rijden zorgt ook altijd voor verrassingen. Niet iedereen let even goed op zijn navigatie en niet iedereen lukt het om de route, die is aangeleverd, op de juiste manier in het toestel te zetten. Helemaal niet als je een Garmin hebt die liever een route wilt in plaats van een track. Je moet het toestel dan vooral niet zelf de route laten maken aan de hand van de track. Technisch gezien levert dat geen problemen, maar je weet nooit of de route hetzelfde is als de track. Het zou wel moeten, maar ga er nooit vanuit. Dat is ook de reden waarom ik de tracks overtrek in BaseCamp. Maar goed.. Op een bepaalde moment reed de voorrijder dus stug door en die twee andere (en ik ook) vonden dat we links af moesten slaan. We stopten dus even en besloten met z’n drieën “onze” route te volgens.
Naar mate we Winterberg naderde kwamen we regelmatig bordjes tegen dat je niet verder mochten rijden. Iets met een wielerronde. Zullen die wielrenners weer eens zijn die roet in de route gooien. Meestal worden dan per moment, delen van een weg afgezet en weer vrijgegeven wanneer de laatste voorbij is.
Gewoon stug doorrijden. Bij Altastenberg zouden we niet richting Winterberg gaan maar juist de andere kant (stukje L742 richting Siedlinghausen), maar daar werden we mooi tegen gehouden. Er zat niets anders op dan om te rijden via Winterberg. Bij Siedlinghausen (waar de route verder ging wanneer we niet hadden moeten omrijden) werden we toch echt staande gehouden. Dit oponthoud duurde zeker 30 minuten.
Vanaf dit punt was het nog ongeveer een kilometer of 40. Een klein uurtje rijden nog. Het restant van de route was heerlijk. Mooie weg waar je even lekker kon blazen. Dat was ook wel nodig aangezien we net 30 minuten in de de warmte moesten wachten op het vrijgeven van de weg. Gelukkig was er genoeg schaduw. Bij het hotel vond ik het wel tijd voor koffie – ik had even geen zin in een koud biertje. De onfortuinlijke rijder was inmiddels ook bij het hotel aangekomen. Sleutelbeen gebroken. Niet tof.